Durf
Deze post staat al enkele maanden in draft. Ik kwam er eigenlijk nooit aan toe hem af te werken. De titel is ook al verschillende keren veranderd. Hij had even goed “Volg je hart” kunnen heten.
Ik herinner me niet meer hoe, maar een tijdje geleden ontdekte ik “The 2005 Jobs Stanford Commencement Address”. Steve Jobs haalt drie belangrijke momenten uit zijn leven aan. Momenten die zijn leven veranderde. De meeste elementen klinken bekend in de oren, maar de iGod kan het natuurlijk allemaal mooi uitleggen. Enkele punten wil ik toelichten aan de hand van dingen die ik zelf ben tegengekomen.
Op school was ik een buitenbeentje. Ik liep vaak te dromen en mijn ideeën waren vaak iets te revolutionair voor mijn medestudenten en leerkrachten. Maar ik weigerde om mee te lopen; ik wou niet zoals die honderd anderen zijn. Dat was zeker niet makkelijk, maar het heeft me wel leren vechten om bepaalde ideeën uit te werken. Later kwam ik terecht in een omgeving met veel mensen die dachten zoals ik; die mijn ideeën niet raar vonden, me steunden, en me de ruimte gaven om dingen uit te proberen. Ik faalde vaak, maar kon af en toe toch een succes optekenen. Yihaa!
Drie jaar later kwam ik een werkomgeving terecht waar ik met massa’s creatieve mensen kon samenwerken en waar geen idee te gek was. Er viel, wonder boven wonder, zelfs nog wat geld te verdienen.
Later sloeg mijn werkomgeving een serieuzere, corporate, weg in. Ik heb toen enkele maanden getwijfeld of ik de sprong zou wagen om uit deze omgeving te stappen, en mijn eigen ding te gaan doen. Ondertussen is het twee jaar geleden dat ik die sprong gemaakt. Ik werk nu dubbel zo hard, waarschijnlijk voor veel minder geld, but i’m loving it!
Het rare is dat de stress die het werk met zich meebrengt heel anders aanvoelt dan toen ik nog werknemer was. At the end of the day ben ik diegene die beslist of het de moeite waard is. Het is al enkele keren voorgevallen dat ik projecten, met vaak heel mooie budgetten, weigerde omdat ze me een slecht gevoel gaven. Langs de andere kant hebben we al vaak dingen gedaan tegen een belachelijk lage prijs; gewoon omdat het leuke projecten waren.
Momenteel zijn we twee zijprojecten aan het opstarten waarvan ik geloof dat ze de investering waard zijn. Misschien zijn ze the next big thing, maar ze kunnen evengoed een totale vergissing zijn. Maar is ondernemen niet durven falen?
Sinds een paar maanden is Dreams and Creations geen one man show meer, maar zorgt mijn geesteskind er voor dat iemand anders eten kan kopen *. De nabije toekomst gaan we waarschijnlijk nog meer monden kunnen voeden. Elke laatste dag van de maand geeft me dat een enorme voldoening.
Steve zou elke morgen in de spiegel kijken en zich afvragen of hetgeen wat hij die dag gaat doen effectief is wat hij wil doen. Als hij teveel dagen na elkaar “Nee” moet antwoorden, is het tijd om iets te veranderen. Een vraag die me helpt de moeilijke punten van mijn job te relativeren en me dwingt om beslissingen te nemen.
